Yaring Ngalan ng Ating Katahimikan

Maaga niyang naramdaman
ang kahulugan ng titig ng tatlong tuldok.
Sa hapag-kaininan, ito ang sangkap
ng umaasu-asong kumustahan kung hapunan.
Sa palaruan, ito ang iling
sa bawat takbo at tilapon ng bola.
Sa dalanginan, ito ang sapilitang pagluhod
at pagkakanulo sa sarili.

Hanggang kanyang natutunan
na may batas ang paggalaw,
may mga bantas ang pag-usal.

Na sa paglao’y kanyang naunawaan
ang kuwit na nakasabit
sa lalamunan ng kanyang ina,
ang gitla ng mahabang gitling
sa mga pangungusap ng kanyang ama,
ang mga nakaambang panaklong
sa lingon ng kanyang mga kalaro,
ang nakadilat na panipi
sa pikit na mga talata ng aral.

At kanya ngang napagtanto:
may karahasan ang dilang
nasasalat sa salita.

Gayong kay tahi-tahimik—
wala silang naririnig.
Sapagkat ang lahat-
lahat hinggil sa pag-ibig
ay matagal nang ipininid.
Subalit

kay tagal na ring nabatid
walang di babaklasin,
mga braso ng pag-ibig.

24 Nobyembre 2010

Heto ang paunang pagbawi sa matagal kong pananahimik. Paumanhin sa mga nagtatanong at naghahanap ng bagong tsismis.

ulan

Ginising ako ng malakas na buhos ng ulan.

Agad kong sinarhan ang mga bintana, na para bang kumakatok na ayaw pagbuksan. Na para bang isang bisita na ayaw masilayan. Na para bang friend request sa facebook na ayaw pahintulutan. Na para bang kahapon na wala nang espasyo sa ngayon.

At napakarami pang para, susme-- ganito ata talaga pag bigla kang naantala sa pamamakyaw ng muta.

Habang sinasalansan ko't iginugrupo ayon sa kulay ang aking mga damit,parang pelikula ang sasabihin ng isa kong kaibigan-- may sulat na ilang ulit tinupi ang nalaglag. Pero hindi ko na binasa. Saulado ko na ang tulang naroroon.

Parang ganito rin ang tagpo noon, umuulan habang nagkakape kami ni makata at sinasabayan ang The Beatles.

All you need is love
All you need is love, love, love
Love is all you need.

Parang pelikula, sabi ko.

Subalit walang cuts o script ang buhay. Hindi tayo itinatakda sa isang tagpo-- nagaganap ang lahat dahil sa kondisyon, konkretong kondisyon ng ating iniinugan. Hindi telon ang ating mundo; laman tayo hindi makulay na anino.

Hindi na lang sana ako nagsalita, pa-artist pa kasi ako, yan tuloy dinugo na naman ako.

Bago kami maghiwalay non, isang sulat ang pinabaon nya sa akin. Ito yung hahalughugin ko sa tuwing nalalango sa pag-ibig upang makabalik ako sa huwisyo-- Subalit hindi pelikula ang Pagsinta-- ang pamagat ng tula ni makata.

Matagal-tagal na kaming hindi nagkikita at kung magkita man ay parang hindi pa rin talaga ganon na masaabi mong nagkita. Ganon pa man, siya ung tipong gusto ko pa rin makita (sa akin yun, ewan ko sa inyo).

Ano kayang ginagawa niya habang pinipindot ko ang mga letra na bumubuo sa pahinang ito? Akala ko isang pangungumusta ang kanyang sulat sa fb nong minsan, ayun,naholdap daw siya noong isang linggo.

Hindi ko man lang kinakitaan ng galit ang kanyang sulat. Kunsabagay, si makata yun. Tiyak, sa gubyerno na naman yun naha-high blood. Mamamapak na naman ako ng pagsusuri kung bakit tuwing magpapasukan o kung may okasyon sa bansa ay andaming nanunutok.

Nagpalit na ang panahon. Nagapalit na ang administrasyon. Mayroon pa bang kapana-panabik sa pagpapalit?

Hindi ko man lang pinakitaan kahit tilamsik ng pananabik ang pagdating ulan.

Ang nagbabagang dila nilang mga "nakapag-aral"

Kasunod ng pagkatupok ng mga bulok na upuan, pasilidad sa PUP-Sta. Mesa-- nagliyab ang dila ng mga nagke-claim (batay sa kanilang mga binitawang pahayag)na mga edukado. Sila 'yung kabaligtaran ng kanilang pinararatangang "barbaro" o "bayolente."

Sa totoo lang, kung hindi pa sa antas ng protesta na ipinamalas ng mga mag-aaral-- hindi naman mapag-uusapan ang mga problema sa edukasyon. Kung hindi naman nadistrongka ang gate ng CHED ay hindi bababa si CHED Chairman Angeles. Hindi siya magpapahayag na hindi magtataas ng matrikula (mula sa P15-P200) ang PUP.

Pabilisin natin ang eksena: nagtuluy-tuloy ang protesta, binato ng paintball si Chancellor Velasco ng UPLB, hindi natuloy ang Board of Regents meeting ng UP. Hinuli ang limang student leaders ng PUP na papunta sana sa CHED dala ang mga sira-sirang upuan/pasilidad upang ipakita sa CHED ang kanilang kalunus-lunos na kalagayan. Binomba ng fire extinguisher ang mga estudyante sa CHED.Binawi ni PUP president Guevarra ang kaso. Lumaya ang mga estudyanteng ilang araw rin sa piling ng mga pulis sa Metro Police District. Inangkin ni Mar Roxas ang tagumpay ng pagbasura sa pagtataas ng matrikula sa PUP.

Dalawang linggo na halos laman ng balita ang mga nabanggit. At ang sumunod na tagpo: kanya-kanyang eksena sa pagpapabida/pagpapatalinuhan sa pagsusuri sa nangyari. Dumagsa ang mga nagpoposturang intelektwal/edukado.

Noli de Castro, Arnold Clavio, Bianca Lapus, Alex Magno at marami pa. Marami pa silang nagpanggap na may alam. Marami silang agad bumato ng mga paratang: bayolente, barbariko at kung ano pang mga salitang nasa dila ng mga liberal.

Kung nais nyong malaman kumbakit nagliyab ang damdamin ng estudyante-- halika,sasamahan ko kayong mag-enrol sa UP, PUP at EARIST.

Kay Bianca, hindi ba't taga-PUP ka? Nakita mo ba ang bentilador na iginuhit ng estudyate sa kisame ng isang silid sa main building? Teka, ilan nga ba kayo noon sa classroom? At maalala ko, nakapanghiram ka na ba ng libro sa lib nyo (ang pinakamalaking library sa Southeast Asia pag dating sa sukat)? Hindi mo nabanggit ni minsan ang mga ito sa Bottomline.

katagang kampit

Sapagkat sandata rin ang mga salita. Ito ang sandatang mas nahahasa at nagiging epektibo kung lalapatan ng pagkilos. Kwentuhan mo ako,pagkatapos, bigyan natin ng kaganapan ang iyong mga kataga.

http://kabataanpartylist.com/blog/the-real-heroes-of-edsa1/

lunas sa paghahanap ng kapanatagan

Bukod sa sirenang may nangungupas na buntot, at mga anak ng kung anu-ano (anak ng ahas,alimango, syokoy) at kumakain ng buhay na manok at mga kung anu-ano pang kayang kainin basta makapaningil sa mga nagpapaniwala (kasama na ako dati roon)-- inaabangan ko lagi noon ang mga sasakyang bakal na nanggigitata sa grasa sa tuwing magpipista sa amin.

Isa sa mga paborito ko noon ang horror train. 'Yung tipong bumayad ka para mabugbog ang puwet mo at'yung tipong kung kelan nasa gitna na ng lagusan kung saan nakakonsentra ang mga nananakot ay doon laging nagkakataon na tumitigil (o sinasadyang itigil). Kulay violet,pula o green ang ilaw sa loob nito. Lagi namang ganoon, pag nakakatakot ang eksena, violet o pula o green ang ilaw. Tapos sa loob may kung anu-anong boses: boses ng matanda, bata, humahalakhak, umiiyak. At may kung anu-anong nahuhulog mula sa itaas o sumusulpot sa gilid-gilid.

Siyempre 'pag ganitong usapan hindi mawawala ang tsubibo o mas alam ng karamihang Ferris wheel. Madalas hindi ko kakilala ang kasama kasabay kong sumasakay rito noon. Ayaw akong samahan ng mga kapatid o mga pinsan ko dahil natatakot. Marami na rin kasing nabalitang nahulog at sumabit-sabit bago tuluyang humampas ang katawan na madalas, ayon sa kwento,ay una ang ulo sa paglagpak. Ang morbid. Pero sakay pa rin naman ako nang sakay. Natutuwa ako pag nakikita ko ang kabuuan ng perya mula sa itaas. Pakiramdam ko, natutupad ang pangarap kong makalipad.

Lahat ng alaalang ito ay parang mga tao sa perya na dumagsa sa aking gunita nang pumunta ako UP Fair, at hinilo sa pagsakay sa galamay na bakal na may makukulay na ilaw. Octopus ang tawag nila rito at P30 ang bayad para mapasigaw habang ibinabalibag sa ere. At ito lang ang tangi kong sinakyan at nagpasaya sa akin sa Fair.

Maraming taong pumupunta sa perya para magsaya. Dito, hindi mo kailangan ng kasama para di maramdaman ang pag-iisa. Sasamahan ka ng mga nagtitingkarang kulay, nagsasabugang liwanag; ang bawat sandali rito ay alok ng pagtakas.

Subalit sa Fair,bagama't ang set-up ay nag-aalok ng saya, hindi nito hinahayaang maging lagusan ito tungo sa pagtakas. Sa kabila ng mga sumasabog na liwanag at kumakalabog na tambol: pinag-uusapan ang mga bagay na tinatakasan ng karamihan, o kung hindi man, ay pinagkikibit-balikatan lamang ng mga nagtatalunan sa tugtog at nagihiyawan sa pagkakita sa paborito nilang bokalista.

Habang naglalakad patungo sa sakayan pa-Philcoa, para akong dinadaganan ng mga paang nagtatalunan nang bigla kong maalala sina kuya Rey, ate Tere at Dr. Merry. Kumusta na kaya sila at ang iba pang iligal na inaresto at pinararatangan ng AFP sa Morong Rizal? Habang nasa Octopus kaya ako, ano kayang kalagayan nila sa Camp Capinpin? Kung nahihilo sila, ano kayang sanhi ng kanilang pagkahilo? Sampal? Tadyak? Hampas? Kuryente?

Katrabaho ko sila dati sa isang health NGO, pag nabasa ito ng AFP, tiyak-- tatawagin din nila akong NPA.

Mas naging malinaw sa akin, walang ibang iniaalok ang ating panahon kundi pagbabalikwas. Walang ibang lunas ang aking pagkabalisa kundi sumasabog na pagtuligsa.

Araw ng puso ngayon, susubukan kong langgasin ng berso ni romulo Sandoval ang aking agam-agam,"Napopoot tayo pagkat nagmamahal."