Sa Teresa, Sta. Mesa, malayo ang nararating ng trenta pesos sa'king bituka.
Kanina, nang wala akong mahanap na maaring iluto sa ref, pumunta ako sa Teresa. Food trip ang moda sa Teresa. Tusok, sawsaw,subo ng kwek-kwek, sawsaw sa suka ng piniritong isaw at calamares. Hindi mahahalata na wala akong masyadong pera kung pagnguya ko ang pagbabatayan.
Bahagi na ng aking buhay sa Maynila ang kalyeng ito. Sa ilang taon kong pagfufoodtrip dito, kanina lang ako na-badtrip. May mga pulis na ang tiyan ay parang binundat ng kwek-kwek at may mga kasamang mga mama na lumapit sa tindahang kinatatayuan ko. Nagsasawsaw ako noon nang marinig ko nang sinabi nang isang mama sa Ale na dapat pagpatak ng ala-singko ng hapon ay matanggal na ang tindahan sa gilid ng kalsada.
Nag-init bigla ang aking bunganga. Alam ko, hindi dahil sa sili na aking nakagat. Hindi ko napigilan ang liyab ng aking dila at nasabing: andon sa Malacanang ang dapat niyong hulihin. Don niyo puntahan ang kriminal na nagnakaw hindi lang ng "Manok" kundi pati ng ating "Baboy!"
Tinitigan lang ako ng mamang pigil na pigil sa pagputak.
13 January, 2009
12 January, 2009
Ga(ha)za
Ilang araw na ring bumabaha sa aking mga email adresses at facebook account ang mga petisyon na nananawagan sa pagtigil ng giyera sa pagitan ng Hamas at mga kawal ng Israel.
Nitong mga nagdaang araw, laman ng mga pahayagang nakalatag sa mga nadaanan kong bangketa ang larawan ng mga biktima ng bomba ng Israel. Sandamakmak na ang aking naprint at nabuklat na libro upang taluntunin ang kasaysayan ng kanilang alitan: mula Bibliya patungong isyu ng politika at ekonomiya.
Sinundan ako ng mga batang nasa dyaryo hanggang sa aking panaginip. Kumakatas ang dugo sa kanilang nabutas na bungo, may isang nagpatulong sa aking hanapin ang kanyang kanang braso at marami pang eksenang nakapanlulumo na nananahan pa rin sa aking memorya. Ganito ako 'pag sobrang apektado sa aking nakita.
Sa aking pagbabasa, unti-unti kong nakita ang papel ng Estados Unidos sa naturang giyera. Sa ngalan ng langis, naging libingan ang Gaza.
Alam ko, maliit na bagay lang ang aking pirma. Kaya nga 'pag nagkaroon ng pagkakataon na makaharap ko ang mga naghatid sa mga bata sa'king panaginip sa habambuhay na pagkabata-- pulang sapatos ni Ronald McDonald's ang tatama sa kanilang mukha.
Nitong mga nagdaang araw, laman ng mga pahayagang nakalatag sa mga nadaanan kong bangketa ang larawan ng mga biktima ng bomba ng Israel. Sandamakmak na ang aking naprint at nabuklat na libro upang taluntunin ang kasaysayan ng kanilang alitan: mula Bibliya patungong isyu ng politika at ekonomiya.
Sinundan ako ng mga batang nasa dyaryo hanggang sa aking panaginip. Kumakatas ang dugo sa kanilang nabutas na bungo, may isang nagpatulong sa aking hanapin ang kanyang kanang braso at marami pang eksenang nakapanlulumo na nananahan pa rin sa aking memorya. Ganito ako 'pag sobrang apektado sa aking nakita.
Sa aking pagbabasa, unti-unti kong nakita ang papel ng Estados Unidos sa naturang giyera. Sa ngalan ng langis, naging libingan ang Gaza.
Alam ko, maliit na bagay lang ang aking pirma. Kaya nga 'pag nagkaroon ng pagkakataon na makaharap ko ang mga naghatid sa mga bata sa'king panaginip sa habambuhay na pagkabata-- pulang sapatos ni Ronald McDonald's ang tatama sa kanilang mukha.
11 January, 2009
Imbitasyon kay GMA
Sa kape nag-uumpisa ang aking araw.
Hindi kumpleto ang araw ko 'pag hindi naaamoy ang aroma. Minsan may pandesal na naliligo sa'king tasa, pero madalas ay yosi ang partner ng aking agahan. Hithit. Buga. Higop habang nakatanaw sa bubungan ng aming mga kapit-bahay mula sa tore (tawag namin sa aming bahay na nasa rooftop).
Mahigit dalwang taon nang bahagi ng aking almusal ang mga kalawanging latang pumapandong sa mga kabahayan, at ang ilog na kakulay ng aking kapeng barako na nasa kaliwa. Libre dito ang balita. Palagi akong sinasaluhan ng radyo ni lolo sa katapat naming gusali. Minsan nasa radyo ang taga-pagsalita ng Pangulo ng bansa at nagmamalaki na hindi raw naman tayo maapektuhan ng krisis na tumama kay Uncle Sam. Sa parehong estasyon ko rin narinig noon ang mismong Pangulo na nagmamalaki sa patuloy na tumatatag na ekonomiya.
Habang nagsasalitan ang Winston light at tasa ng kape sa pagdampi sa'king labi, at nakikinig sa MP4-- ang Makati, na imperyo ng ilaw, ang kaulayaw ng aking mga mata kung gabi. Ilan kayang mga kaklase ko o kakilala ng mga kakilala ko ang nasa malamig na mga opisina ng Makati sa mga sandaling iyon at paulit-ulit na nagsasabing, "How I may help you?" Sa tuwing titingala naman ako sa langit, bukod sa bitwin, kislap ng ilaw ng mga eroplanong palabas ng bansa ang aking nakikita.
Matagal ko nang gustong imbitahin ang Pangulo sa aming munting tore upang magkape. Masarap magkape sa tore. Sa umaga, makikita mo ang mga bahay na giniba, mga basurang naglutang sa ilog at may mga batang namamangka upang mangalakal (pangangalap ng mga basurang maaaring ibenta sa junkshop), mga bubong na may pabigat na gulong. Sa gabi, babatiin ka ng Makati, ang lungsod na uso ang eyebags at ng mga kababayan nating inihahatid ng eroplano upang maging alipin sa iba't ibang panig ng daigdig.
Alam ko namang pagod lagi si Gng. Arroyo upag isalba ang kanyang inangking trono, kaya nga nais ko siyang imbitahang magpahinga rito sa tore kahit isang araw lang. Ipagtitimpla ko siya ng pinakamasarap na kapeng barako upang kabahan naman siya sa pagsasabing: "Ramdam ang Kaunlaran."
Kung sakaling mabasa ito ng Pangulo at interesado siyang pumunta: Pakisuyo, magdala ka ng tinapay, mahal na kasi ang pandesal sa bakery. Kung sa tore ka naman manananghalian at maghahapunan, magbaon ka na lang kasi wala pa kaming pambili ng bigas at ulam. Isa pa, mahirap din magluto sa bahay kasi uling na ulit ang aming ginagamit. Sana makapunta ka.
:-)
Hindi kumpleto ang araw ko 'pag hindi naaamoy ang aroma. Minsan may pandesal na naliligo sa'king tasa, pero madalas ay yosi ang partner ng aking agahan. Hithit. Buga. Higop habang nakatanaw sa bubungan ng aming mga kapit-bahay mula sa tore (tawag namin sa aming bahay na nasa rooftop).
Mahigit dalwang taon nang bahagi ng aking almusal ang mga kalawanging latang pumapandong sa mga kabahayan, at ang ilog na kakulay ng aking kapeng barako na nasa kaliwa. Libre dito ang balita. Palagi akong sinasaluhan ng radyo ni lolo sa katapat naming gusali. Minsan nasa radyo ang taga-pagsalita ng Pangulo ng bansa at nagmamalaki na hindi raw naman tayo maapektuhan ng krisis na tumama kay Uncle Sam. Sa parehong estasyon ko rin narinig noon ang mismong Pangulo na nagmamalaki sa patuloy na tumatatag na ekonomiya.
Habang nagsasalitan ang Winston light at tasa ng kape sa pagdampi sa'king labi, at nakikinig sa MP4-- ang Makati, na imperyo ng ilaw, ang kaulayaw ng aking mga mata kung gabi. Ilan kayang mga kaklase ko o kakilala ng mga kakilala ko ang nasa malamig na mga opisina ng Makati sa mga sandaling iyon at paulit-ulit na nagsasabing, "How I may help you?" Sa tuwing titingala naman ako sa langit, bukod sa bitwin, kislap ng ilaw ng mga eroplanong palabas ng bansa ang aking nakikita.
Matagal ko nang gustong imbitahin ang Pangulo sa aming munting tore upang magkape. Masarap magkape sa tore. Sa umaga, makikita mo ang mga bahay na giniba, mga basurang naglutang sa ilog at may mga batang namamangka upang mangalakal (pangangalap ng mga basurang maaaring ibenta sa junkshop), mga bubong na may pabigat na gulong. Sa gabi, babatiin ka ng Makati, ang lungsod na uso ang eyebags at ng mga kababayan nating inihahatid ng eroplano upang maging alipin sa iba't ibang panig ng daigdig.
Alam ko namang pagod lagi si Gng. Arroyo upag isalba ang kanyang inangking trono, kaya nga nais ko siyang imbitahang magpahinga rito sa tore kahit isang araw lang. Ipagtitimpla ko siya ng pinakamasarap na kapeng barako upang kabahan naman siya sa pagsasabing: "Ramdam ang Kaunlaran."
Kung sakaling mabasa ito ng Pangulo at interesado siyang pumunta: Pakisuyo, magdala ka ng tinapay, mahal na kasi ang pandesal sa bakery. Kung sa tore ka naman manananghalian at maghahapunan, magbaon ka na lang kasi wala pa kaming pambili ng bigas at ulam. Isa pa, mahirap din magluto sa bahay kasi uling na ulit ang aming ginagamit. Sana makapunta ka.
:-)
10 January, 2009
Chillax
Minsan may isa o dalwa lang, pero madalas ay walang natutupad sa aking new year's reso. Ayoko nang maghanay ng kung anu-ano dahil mas napepressure lang ako at nakakasawang magrecycle ng mga gusto kong mangyari sa buhay. Nakapapagod mag-isip nang mag-isip ng diskarte o dapat gawin na kungminsan kahit alam ko na ang dapat gawin ay nagkakamali pa dahil sa masyadong pagmomoda.
Chillax lang Kabi, Chillax.
Chillax lang Kabi, Chillax.
07 January, 2009
Mga Paglalakbay sa Huling Araw ng 2008
Lucena tungong Gumaca
6:00am, nagtxt ako kay mommy para ipaalam na sasabay ako dahil wala na akong pamasahe. Hindi na ako naligo dahil malapit na siya sa terminal at kailangan ko na agad pumunta doon. Mahalaga ang bawat oras sa mga sandaling iyon dahil kailangan naming magbiyahe papuntang Sampaloc, mga limang oras na paglalakbay mula sa Gumaca. Ikalwang kaarawan noon ng aking pamangkin na si Bughaw, isang mahalagang araw sa amin kaya't walang layo ang di lalakbayin, makantahan lang siya sa kanyang kaarawan. Mahigit isang taon ko nang hindi nakikita si Bughaw, kaya naman sa tuwing kakalungin ko siya noon ay wala pang isang minuto ay gusto na agad kumawala. Mabilis na siyang tumakbo, marami na ring paboritong palabas, at agad sumasayaw 'pag narinig ang "Papaya Song." Alas-tres ng hapon, kahit hindi pa naman talaga oras upang sintensyahan ang mga pagkain sa hapag-- hinatulan namin ang spaghetti, hotdog na may marshmallow sa dulo ng stick na nakatusok sa repolyo, lumpiang shanghai, fried chicken at marami pa upang hindi maiwanan ng last trip ng jeep sa Lucban patungong Sampaloc. Ayaw kong umupo 'pag busog pero mas ayaw ko namang tumayo sa gitna ng bus gayong marami namang upuang naghihintay lang okupahan.
Gumaca tungong Lucena
Ordinary bus ang aming nasakyan pabalik ng Lucena. Sa totoo lang, mas ok ito kesa sa aircon na bus na sinakyan namin pa-Gumaca. Sa labas ng bintana sa aking kanan, emote na emote ang dagat, o baka naman ako talaga ang emote na emote nong mga sandaling iyon. Tulog ang karamihan sa pasahero. Upang mapigilan ang aking bisyo na tumitig sa mga mukhang tulog, minabuti kong sa dagat na lamang makipagtitigan. Sa mga moment na ganito, lagi kong tinutula ang Ode to the Sea ni Pablo Neruda. At nang magsawa na ako sa katutula, itonodo ko ang volume ng MP4 at pinaulit-ulit ang "Almost Lover" ng A Fine Frenzy. Gusto ko noong biglang bumababa at mag-ala Padre Florentino sa El Fili upang itapon sa dagat ang lahat ng bagahe sa'king dibdib. Buti na lang at di ko ginawa, kung hindi baka iwan lang talag ako nina mommy at hindi na talaga ako makaalis doon dahil nga wala naman akong kapera-pera. Mag-aalasingko na nang marating namin ang terminal ng jeep patungong Lucban. Naghilamos muna ako bago muling sumakay dahil ayaw ko namang magbiyahe na may nanuyong asin sa pisngi. Buntong-hininga.
Lucena tungong Lucban
Walang espasyo ng upuan ng mahabang jeep ang hindi mainit. Sa estribo, may tablang inilagay ang kundoktor at may tatlo pang umupo doon. Ang aking pagkaka-upo ay sapat na sapat lang sa aking bayad. Kahit hindi Disyembre, malamig ang hangin patungong Lucban. Palamig nang palamig ang hangin habang papalapit kami sa maliit na bayan na dinarayo kung Mayo dahil sa makulay na Pahiyas Festival. Hindi sapat ang aking sweater na suot upang protektahan ang aking katawan sa lamig. Pero wala naman talagang magagawa ang sweater, maginaw ang paligid, malamig ang aking dibdib-- redundant na pakiramdam. Mag-aalasais na nang marating namin ang palengke ng Lucban. Kampanteng-kampante lang kami dahil ala-siyete pa naman ang last trip. Naghanap agad ako ng pancit habhab. Nilibot namin ang palengke para rito, pero lalo lang akong naglaway nang mabigo kaming makakita. Nataranata kami nang biglang sabihin ng kunduktor ng jeep pa-Sampaloc na 'yon na raw ang huling biyahe. Wala nang gustong magbiyahe dahil ilang oras na lang ay kailangan nang magsabit ng bagong kalendaryo. Iyon ang huling biyahe dahil ang mga tsuper ay abala na raw sa pagmamaneho ng basong may lambanog.
Lucban tungong Sampaloc
Sa biyaheng ito, lahat ng pwedeng maupuan ay inupuan. Dahil marami pa ang mas higit na nangangailangan ng upuan, kahit ang tabla sa estribo, ay aking pinaubaya. Nag-aalala noon ang mga kapwa ko sabit dahil mukhang hindi raw ako sanay sumabit. Kung alam lang nila, ilang beses na akong sumabit sa Maynila dahil: walang pamasahe, rush hour, walang pamasahe, rush hour at walang pamasahe. Pero kakaiba ang pagsabit na ito, bukod sa walang traffic at di mausok at walang businang nagpapalakasan at nagpapahabaan-- dire-diretso ang biyahe sa madilim na kalsada habang sinasalo ng aking mukha ang napakalamig na tubig-ulan. Habang nagbibiyahe, kinakausap ako ng isang mama na nasa bubong, siguro ay natatakot siya na baka makatulog ako kaya't nakipagkwentuhan. Parang pelikula ang moda ng tagpong iyon, ako nakasabit at nakatingala sa kanya, siya naman ay nakaupo sa bubong at nakatungo sa akin. Makuwento si Manong, nagtatanim daw siya sa may paanan ng bundok Banahaw ng mga gulay. Gusto kong biglang mainis nang ipagmalaki niya na magaganda raw ang kanilang pananim na ampalaya. Sa dinami-dami ba naman ng gulay sa kantang bahay-kubo, eh bakit kung alin pa ang wala sa kantang 'yon ay ang siya ko pang maririnig. Hindi ko naman masabing sawa na ako sa amplaya baka kasi hindi na niya ako pagtiyagaang kausapin. Halos mahigit kalahating oras din akong nakasabit. Pasado ala-siyete na nang makarating kami sa Sampaloc. Matapos ang dalwang stick ng Winston Lights (na ang cheka ay mawawala na raw) ay naligo ako upang hindi lagnatin. Matapos ang hapunan, inayos ko na aking higaan. Ikinabit ang kulambo dahil ayaw kong maging hamon para sa mga lamok. Nahiga na rin ang aking kapatid. Bago pa man magsanib ang mga kamay ng orasan upang tawagin ang taong 2009 at mangamoy pulbura ang paligid, nauna nang sumabog ang aking hilik.
Sopas ang una kong hinanap sa aking paggising. Masarap humigop ng sabaw na may gatas. Sabi ni lola noon, mainam daw ang sabaw sa katawang nalamigan. Sana sabaw din ang sagot sa pusong giniginaw.
6:00am, nagtxt ako kay mommy para ipaalam na sasabay ako dahil wala na akong pamasahe. Hindi na ako naligo dahil malapit na siya sa terminal at kailangan ko na agad pumunta doon. Mahalaga ang bawat oras sa mga sandaling iyon dahil kailangan naming magbiyahe papuntang Sampaloc, mga limang oras na paglalakbay mula sa Gumaca. Ikalwang kaarawan noon ng aking pamangkin na si Bughaw, isang mahalagang araw sa amin kaya't walang layo ang di lalakbayin, makantahan lang siya sa kanyang kaarawan. Mahigit isang taon ko nang hindi nakikita si Bughaw, kaya naman sa tuwing kakalungin ko siya noon ay wala pang isang minuto ay gusto na agad kumawala. Mabilis na siyang tumakbo, marami na ring paboritong palabas, at agad sumasayaw 'pag narinig ang "Papaya Song." Alas-tres ng hapon, kahit hindi pa naman talaga oras upang sintensyahan ang mga pagkain sa hapag-- hinatulan namin ang spaghetti, hotdog na may marshmallow sa dulo ng stick na nakatusok sa repolyo, lumpiang shanghai, fried chicken at marami pa upang hindi maiwanan ng last trip ng jeep sa Lucban patungong Sampaloc. Ayaw kong umupo 'pag busog pero mas ayaw ko namang tumayo sa gitna ng bus gayong marami namang upuang naghihintay lang okupahan.
Gumaca tungong Lucena
Ordinary bus ang aming nasakyan pabalik ng Lucena. Sa totoo lang, mas ok ito kesa sa aircon na bus na sinakyan namin pa-Gumaca. Sa labas ng bintana sa aking kanan, emote na emote ang dagat, o baka naman ako talaga ang emote na emote nong mga sandaling iyon. Tulog ang karamihan sa pasahero. Upang mapigilan ang aking bisyo na tumitig sa mga mukhang tulog, minabuti kong sa dagat na lamang makipagtitigan. Sa mga moment na ganito, lagi kong tinutula ang Ode to the Sea ni Pablo Neruda. At nang magsawa na ako sa katutula, itonodo ko ang volume ng MP4 at pinaulit-ulit ang "Almost Lover" ng A Fine Frenzy. Gusto ko noong biglang bumababa at mag-ala Padre Florentino sa El Fili upang itapon sa dagat ang lahat ng bagahe sa'king dibdib. Buti na lang at di ko ginawa, kung hindi baka iwan lang talag ako nina mommy at hindi na talaga ako makaalis doon dahil nga wala naman akong kapera-pera. Mag-aalasingko na nang marating namin ang terminal ng jeep patungong Lucban. Naghilamos muna ako bago muling sumakay dahil ayaw ko namang magbiyahe na may nanuyong asin sa pisngi. Buntong-hininga.
Lucena tungong Lucban
Walang espasyo ng upuan ng mahabang jeep ang hindi mainit. Sa estribo, may tablang inilagay ang kundoktor at may tatlo pang umupo doon. Ang aking pagkaka-upo ay sapat na sapat lang sa aking bayad. Kahit hindi Disyembre, malamig ang hangin patungong Lucban. Palamig nang palamig ang hangin habang papalapit kami sa maliit na bayan na dinarayo kung Mayo dahil sa makulay na Pahiyas Festival. Hindi sapat ang aking sweater na suot upang protektahan ang aking katawan sa lamig. Pero wala naman talagang magagawa ang sweater, maginaw ang paligid, malamig ang aking dibdib-- redundant na pakiramdam. Mag-aalasais na nang marating namin ang palengke ng Lucban. Kampanteng-kampante lang kami dahil ala-siyete pa naman ang last trip. Naghanap agad ako ng pancit habhab. Nilibot namin ang palengke para rito, pero lalo lang akong naglaway nang mabigo kaming makakita. Nataranata kami nang biglang sabihin ng kunduktor ng jeep pa-Sampaloc na 'yon na raw ang huling biyahe. Wala nang gustong magbiyahe dahil ilang oras na lang ay kailangan nang magsabit ng bagong kalendaryo. Iyon ang huling biyahe dahil ang mga tsuper ay abala na raw sa pagmamaneho ng basong may lambanog.
Lucban tungong Sampaloc
Sa biyaheng ito, lahat ng pwedeng maupuan ay inupuan. Dahil marami pa ang mas higit na nangangailangan ng upuan, kahit ang tabla sa estribo, ay aking pinaubaya. Nag-aalala noon ang mga kapwa ko sabit dahil mukhang hindi raw ako sanay sumabit. Kung alam lang nila, ilang beses na akong sumabit sa Maynila dahil: walang pamasahe, rush hour, walang pamasahe, rush hour at walang pamasahe. Pero kakaiba ang pagsabit na ito, bukod sa walang traffic at di mausok at walang businang nagpapalakasan at nagpapahabaan-- dire-diretso ang biyahe sa madilim na kalsada habang sinasalo ng aking mukha ang napakalamig na tubig-ulan. Habang nagbibiyahe, kinakausap ako ng isang mama na nasa bubong, siguro ay natatakot siya na baka makatulog ako kaya't nakipagkwentuhan. Parang pelikula ang moda ng tagpong iyon, ako nakasabit at nakatingala sa kanya, siya naman ay nakaupo sa bubong at nakatungo sa akin. Makuwento si Manong, nagtatanim daw siya sa may paanan ng bundok Banahaw ng mga gulay. Gusto kong biglang mainis nang ipagmalaki niya na magaganda raw ang kanilang pananim na ampalaya. Sa dinami-dami ba naman ng gulay sa kantang bahay-kubo, eh bakit kung alin pa ang wala sa kantang 'yon ay ang siya ko pang maririnig. Hindi ko naman masabing sawa na ako sa amplaya baka kasi hindi na niya ako pagtiyagaang kausapin. Halos mahigit kalahating oras din akong nakasabit. Pasado ala-siyete na nang makarating kami sa Sampaloc. Matapos ang dalwang stick ng Winston Lights (na ang cheka ay mawawala na raw) ay naligo ako upang hindi lagnatin. Matapos ang hapunan, inayos ko na aking higaan. Ikinabit ang kulambo dahil ayaw kong maging hamon para sa mga lamok. Nahiga na rin ang aking kapatid. Bago pa man magsanib ang mga kamay ng orasan upang tawagin ang taong 2009 at mangamoy pulbura ang paligid, nauna nang sumabog ang aking hilik.
Sopas ang una kong hinanap sa aking paggising. Masarap humigop ng sabaw na may gatas. Sabi ni lola noon, mainam daw ang sabaw sa katawang nalamigan. Sana sabaw din ang sagot sa pusong giniginaw.
Subscribe to:
Posts (Atom)
