Kisspirin at Yakapsul

“Bakit kaya ang salitang payak na yakap ay simbigat ng pakay ng mga paang yapak sa pagyabag?” ang bago ko sanang drama na pinutol ng antok kagabi.

Ginising ako ng sunud-sunod na pagdating ng mensahe sa aking cellphone. Nagbi-blink na ang envelope sa upper left nang damputin ko ito.

Pebrero katorse, hardin ng mga rosas na naman ang lungsod. Mabenta na naman ang oso ng Blue Magic. Libu-libong dila na naman ang magbubuhol sa Roxas. Marami na naman ang magiging makata. Puno na naman ang mga restaurant at sinehan. Sabi ng mga manong na kasakay ko kagabi sa bus: lilindol na naman sa Sta. Mesa (ano kayang masasabi rito ng Phivolcs?).

Ang dami-daming kaganapan sa araw na ito, habang ako, tamad na tamad bumangon sa kutson at kuntentong nakadantay sa bilohabang unan na ibinigay ni mommy noong first year high school pa ako. Binabayo ng ubo ang aking dibdib. Sa bibig ako humihinga. Ayan, at least alam niyo na kung bakit hindi ako nakapasok. Kisspirin at yakapsul lang daw ang katapat nito, narinig ko don sa kaibigan ni mommy nong nagkukwentuhan sila tungkol sa pamangkin ng kausap ng nanay ko.

Nako-cornyhan talaga ako sa ganitong araw. “Loveless ka lang.” ang laging buwelta ng mga kaibigan. “Single is sexy” ang bagong banat ko sa ganong hirit. Buti na lang may napapanahong linya si Karyl. :-)

Ayokong maging kontrabida sa mga lovers, pero sa totoo lang, pakana lang naman ng Hallmark ang araw na ito.

Bakit kailangan pang manghiram ng tamis sa tsokolate? Bakit kailangan pang manghingi ng lambot sa oso? Bakit kailangan pang patingkarin ng rosas ang alab ng dibdib? Bakit 14, at bakit Pebrero kailangang magkaganito kung sapat na sapat na ang tapat na “mahal kita” araw-araw?

Pebrero at ang numerong labintatlo

Malas daw ang 13. Mas malas daw pag tumapat ito sa Biyernes.

Ang dami-daming kong kinalakhang pamahiin, sindami ata ng damit ni lola na hindi niya nagamit ni minsan dahil sa katatago niya rito sa tokador. 'Pag tinatanong ko naman noon ang mga nagsasabi nito ay lagi lang nila akong sinasagot ng "Basta, malas!"

Hindi nila maipaliwanag kung bakit malas ang 13 at anong kinalaman ng Biyernes dito at kung totoo rin ang suwerteng sinasabi ng mga manghuhula at feng shui experts. Basta, basta, basta naniniwala sila. Laging basta ang aking napapala sa pag-uusisa noong bata pa ako at 'pag nakulitan na sila, ito na ang automatic na linyang susunod: "Hindi ka ba talaga naniniwala sa amin? Bata ka pa kaya't hindi mo pa maiintindihan." Hanggang sa akin ngang pagtanda ay hindi ko naintindihan.

Walang paliwanag na nagpatotoo sa mga "malas" na sinabi nila. Noong nasa high school ako, B-13 ang number ko sa CAT, naging company commander ako at wala akong matandaang nangyaring masama sa akin. Kung nadapa man ako sa mga trainings noon, iyon ay dahil sadyang di ko lang kinayang tumalon ng mataas-taas sa hurdle o hindi ko natantiya ang aking bilis. Ang email ko sa yahoo ay may underscore 13, wala naman akong natatanggap na masama.

Hindi naman talaga totoo ang suwerte at malas. Drama lang 'to ng mga matatanda at mga nanakop sa atin upang takutin at hikayatin tayo. Kalabisan naman na maging ang mga numero at araw ay sinisisi natin. Kaya siguro ganon ko na lang nagustuhan si Nora Aunor sa Himala, dahil tumpak na tumpak ang kanyang linya: "Walang himala! Ang himala ay nasa puso ng tao, walang himala!"

Pebrero 13, bisperas ng araw ng mga puso, mag-isa ko na namang haharapin ang bukas, pero hinding-hindi ko sasabihing malas lang talaga ako. Hindi kamalasan kung bakit tayo mag-isa, nasasaktan, nagugutom o natatanggal sa trabaho, nabobokya sa exam, tanging kamot ang naisasagot sa recitation-- tayo ang nagpapasya sa ating buhay. Kung sa pag-ibig 'yan: ang pag-ibig ay pakikibaka, hindi pantasya.

Walang kinalaman ang araw at bilang. Ang bawat bagay ay pinagpapasyaha't ipinaglalaban.

Eclipse

Noong bata pa ako, ang eclipse ay signos ng delubyo. Laging sinasabi ni lola na sinasamantala raw ng mga kampon ng kadiliman ang pangyayaring ito (mapa solar o lunar), ang bahagyang pagdidilim upang maglabasan.

Sa matandang dalagang teacher ko sa elementary, na kapit-bahay namin noon sa Lucena, natutunan ang tungkol sa eclipse. Mas lalo ko pa itong naunawaan sa aking high school teacher na singkapal ng lumang basong tagayan ng alak ang salamin sa mata.

Ngayon, pag naririnig ko ang salitang eclipse, laluna sa buwang tulad nito, naririnig ko rin si Bonie Tyler.

Moneya

Araw-araw, para akong praning na nag-aabang sa maaaring maging paksa o pagmulan ng ikukuwento rito. 'Yung tipong makikipag-bargasan para malunok ang paralumang papatak mula sa puso ng saging. Maagang dumating ang paksa ngayong araw. Tulad noong mga nauna kong kuwento, sa biyahe ko ito napulot.

May apat na elementary teachers akong nakasakay palabas sa'ming lugar. Kanya-kayang kuwento sa kanilang karanasan sa kanilang mga estudyante. Napatigil ako sa pagbabasa ng isang student newspaper nang ikuwento ni ma'am na plantsadung-plantsado ang kulay avocado shake na uniporme ang estudyante niyang hirap pa rin sa pagbasa gayong nasa grade 3 na.

Bigla kong hinagilap sa aking memorya ang aking hitsura o kung paano ba ako noong nasa grade 3 ako sa Mauban, Quezon. Ano bang salita ang hindi ko mabasa noon nang tama? Baka pareho lang kami nong bata na ikinukuwento ni ma'am. Napraning na naman ako. Pero sa pagkakatanda ko, wala rin naman halos pinag-iba noon.

Pahihiramin lang kami ng ilang libro para sa ilang subjects. Nakuha ko na ang diskarte sa ganito noon pa man, kinakausap ko ang kaklase ko na malapit sa bahay namin na kunin niya ay Math at Hekasi at sa akin ang English at Pilipino para maghihiraman na lang kami. At doon naman sa mga ilang kanto pa ang layo mula sa amin ay sinasabihan namin na Science at 'yung wala kami ang kunin. Maaga naming natutunan ang salitang "barter."

Pilay ang mga upuan, light green na ang pisara dahil sa ka-eerase, pundido lagi ang bumbilya sa CR, maraming balde ang nakasahod sa loob pag-umuulan. Ganoon kami noon, ayon sa kuwento, mukhang ganito pa rin ngayon.

Bigla-biglang magkakaroon ng kurtina, plorera, bagong pinturang armchair at pisara at nangingintab ang sahig dahil sa Johnson Wax na kanya-kanya kaming dala. May teritoryo kaming dapat haplusan ng bitbit na floorwax at dapat bunutin para sa pagdating ng mga bisita. Ang galing, parang mga robot lang sa transformer na paborito namin noong magkakaklase.

Sabi ni ma'am na kasakay ko na kulay avocado shake ang plantsadung-plantsadong uniporme, dinadagdagan daw lagi ng kanyang estudyante ng patinig na "a" ang hulihan ng salitang money kaya't lagi nitong sinasabing Moneya. Mo-ne-ya. Moneya!

May moneya sa giyera, wala sa eskuwela. May moneya sa korupsyon, wala sa edukasyon. Buntong-hininga.

Puso! Puso, puso kayo dyan!

Nagbitin na naman sa kisame o nakadikit sa salamin o dingding ng mga fastfood chain at mga gusali ang kartolinang pula na hugis puso, anghel na naka-ambang mamana at mga pusong may puso pa sa loob at kaluob-looban ng puso.

Patung na patong na puso. Sapin-saping puso. Pebrero na naman, kaya bumubuhos ang puso-- literal na drawing ng puso na natutunan nating gawin noong elementary tayo na idinidikit sa malinis na bond paper na itinupi sa dalwa at ibibigay sa taong nais alayan nito na may nakasulat na: I (heart) you. At nilalagdaaan natin.

Maraming naganap at nagaganap sa buwang ito bukod sa pagbibigay ng rosas o chocolate-- Pebrero ginugunita ang People Power, Pebrero nagaganap ang tuition consultation ng mga paaralan, Pebrero ipinagdiriwang ang buwan ng sining. Napakaraming kaganapan sa pinaka-maiksing buwan sa kalendaryo.

Magmimisa na naman sa EDSA. Muling babalikan ang isang bahagi ng ating kasaysayan na nagpakilala sa atin sa buong daigdig. Buwan na naman ng nostalgia.

Samantala, abala ang NCCA para sa pagdiriwang ng buwan ng sining. Maraming aktibidad ang nakalista sa poster na nabasa ko. Ani ng sining ang drama-- may itinanim kaya't may aanihin. Pero saan kukuha ng aanihin sa pagdating ng panahon kung ang mga kabataan na siyang binhi ay itinutulak na ngayon palabas ng mga paaralan dahil sa nakaha-heart attack na tuition? Kung makapagtapos man, itinututulak kami palabas ng bansa upang maging alila. Wala nang aanihin sapagkat maagang natutuyo ang binhi.

Siguro kaya kulang-kulang ang araw ng Pebrero kumpara sa ibang mga buwan dahil ang Pebrero ay isang malaking kabalintunaan-- buwan ng puso: pusong papel, pusong lobo, pusong baso, pusong chocolate, pusong hikaw, at kung anu-ano pang puso na patuk na patok kung Pebrero.

Sana pwede ring ilako ang busilak na puso: Puso! Puso, puso kayo dyan! Pero hindi naman talaga pwede, kaya nga sa pelikula sa halip na puso, ehh suso ang inilako. Dahil sa kawalang-puso ng mga nasa kapangyarihan, di na lang suso ang inilalako ngayon, may presyo na rin ang dugo, bato at kung anu-ano pang pwedeng ikalakal na bahagi ng katawan.

Buti pa ang saging may puso, sabi sa txt message.